خلاصه داستان فیلم سینمایی من در مورد شخصیت «آذر» با بازی درخشان لیلا حاتمی است. ما در سینمای ایران عادت کرده بودیم لیلا حاتمی را در نقش زنی معصوم، شکننده یا درگیر درونیات عاشقانه ببینیم. اما در «من»، او نقش زنی را بازی می‌کند که یک «کارچاق‌کن» حرفه‌ای است؛ زنی سرد، مقتدر، باهوش و تا حدی بی‌رحم.

آذر هیچ شباهتی به تصویر سنتی «زن خانه‌دار» یا حتی «زن شاغل معمولی» ندارد. او در دنیایی مردانه، با زبان قدرت حرف می‌زند و از جعل سند گرفته تا قاچاق انسان و نقد کردن چک‌های سوخته را با خونسردی مدیریت می‌کند.

فیلم سینمایی  من (Me) به کارگردانی و نویسندگی سهیل بیرقی (محصول سال ۱۳۹۴)، یکی از آن آثاری است که کلیشه‌های رایج سینمای اجتماعی ایران را شکست. این فیلم به‌جای تمرکز بر مظلوم‌نمایی یا فقر، سراغ پرتره‌ی زنی رفت که نه لزوماً «قهرمان» است و نه یک «قربانی» ساده.

فیلم «من» داستان کلاسیک با یک شروع، میانه و پایان قطعی ندارد. در عوض، ما با چند اپیزود مواجه هستیم که هر کدام یکی از پرونده‌های کاری آذر را نشان می‌دهند:

• تلاش برای معافیت سربازی یک پسر جوان (با بازی امیر جدیدی).

• وارد کردن غیرقانونی برندهای مشروبات الکلی.

• تغییر کاربری زمین برای یک مربی موسیقی (با بازی مانی حقیقی).

این خرده‌روایت‌ها در نهایت مثل تکه‌های پازل کنار هم قرار می‌گیرند تا به ما بفهمانند آذر در حال کشیدن یک نقشه بزرگتر است و البته، سایه‌ی پلیس و قانون همواره روی سر او سنگینی می‌کند.

بازیگری؛ غافلگیری در نقش‌های مکمل

علاوه بر لیلا حاتمی، دو بازیگر دیگر در این فیلم درخشیدند:

• امیر جدیدی: در نقش پسری که سودای خوانندگی دارد، یکی از متفاوت‌ترین بازی‌هایش را ارائه داد. لحن صحبت کردن و میمیک صورت او، طنز ظریفی به فضای جدی فیلم اضافه کرد.

• بهنوش بختیاری: او که معمولاً در نقش‌های کمدی تیپیکال دیده می‌شد، در این فیلم با یک گریم متفاوت و نقشی جدی، توانایی‌های بازیگری‌اش را به رخ کشید.

درونمایه؛ انفرادی بودن در دنیای مدرن

نام فیلم یعنی «من»، دقیق‌ترین توصیف برای محتوای آن است. فیلم درباره‌ی فردیت است. آذر تنهایی را انتخاب کرده و برای اهدافش می‌جنگد. او به هیچ‌کس تکیه نمی‌کند و در دنیایی که همه می‌خواهند با واسطه و پارتی‌بازی کارشان را پیش ببرند، او خودش همان «واسطه» است.

نتیجه‌گیری

فیلم «من» برای مخاطبی که به دنبال هیجان‌های هالیوودی یا درام‌های اشک‌آور مرسوم است، شاید کمی غریب باشد. اما برای کسانی که به سینمای شخصیت‌محور و تحلیل رفتارهای انسانی در لایه‌های خاکستری جامعه علاقه دارند، یک اثر به‌یادماندنی است. سهیل بیرقی با این فیلم ثابت کرد که می‌توان بدون شعار دادن، از قدرت و استقلال (حتی از نوع خلافکارانه‌اش) حرف زد.