داستان فیلم گودزیلا منهای یک حول محور کویچی شیکیشیما، یک خلبان کامیکازه فراری می‌چرخد که با احساس گناهِ زنده ماندن دست‌وپنجه نرم می‌کند. این تمرکز روی تروما و رستگاری فردی، به فیلم عمق احساسی عجیبی بخشیده است.

فیلم گودزیلا منهای یک (Godzilla Minus One) واقعاً یکی از غافلگیری‌های بزرگ سینما در سال‌های اخیر بود. این فیلم ثابت کرد که برای ساختن یک شاهکار حماسی، حتماً نیازی به بودجه‌های چندصد میلیون دلاری هالیوودی نیست. 

فیلم گودزیلا منهای یک به کارگردانی تاکاشی یامازاکی، نه تنها یکی از بهترین فیلم‌های فرنچایز گودزیلا، بلکه یکی از تاثیرگذارترین فیلم‌های هیولایی تاریخ سینماست. این فیلم موفق شد در نود و ششمین دوره جوایز اسکار، جایزه بهترین جلوه‌های تصویری را از آن خود کند.

برخلاف نسخه‌های آمریکایی که بیشتر بر نبردهای عظیم میان هیولاها (Kaiju) تمرکز دارند، «منهای یک» به ژاپنِ پس از جنگ جهانی دوم بازمی‌گردد. ژاپن در این زمان در وضعیت «صفر» قرار دارد؛ کشوری ویران شده که همه چیزش را از دست داده است. ظهور گودزیلا در این شرایط، وضعیت را از صفر به «منهای یک» می‌برد.

چرا این فیلم متفاوت است؟

• شخصیت‌پردازی قوی: برای اولین بار در سال‌های اخیر، تماشاگر واقعاً به سرنوشت آدم‌های روی زمین اهمیت می‌دهد. گودزیلا اینجا نه یک قهرمان است و نه یک نیروی طبیعت خنثی؛ او تجسم خشم، ویرانی و وحشت اتمی است.

• جلوه‌های ویژه هوشمندانه: با بودجه‌ای کمتر از ۱۵ میلیون دلار (که در مقایسه با بودجه‌های ۲۰۰ میلیونی مارول ناچیز است)، یامازاکی و تیمش تصاویری خلق کردند که از نظر ابعاد و تاثیرگذاری، خیره‌کننده هستند.

• نقد اجتماعی و سیاسی: فیلم به نقد دولت‌هایی می‌پردازد که جان شهروندانشان برایشان بی‌ارزش است و قدرت اتحاد مردم عادی را ستایش می‌کند.

۳. گودزیلا؛ هیولایی که دوباره ترسناک شد

در این نسخه، گودزیلا دوباره به ریشه‌های اصلی خود در سال ۱۹۵۴ بازگشته است. او موجودی ترسناک، بی‌رحم و غیرقابل پیش‌بینی است. صحنه استفاده او از «نفس اتمی» در فیلم به گونه‌ای طراحی شده که لرزه بر اندام تماشاگر می‌اندازد؛ این دیگر یک افکت کامپیوتری ساده نیست، بلکه نماد یک فاجعه هسته‌ای زنده است.

نکته کلیدی: «گودزیلا منهای یک» به ما یادآوری می‌کند که بهترین فیلم‌های هیولایی، آن‌هایی هستند که در مورد «آدم‌ها» باشند، نه فقط هیولاها.