فیلم سینمایی آبجی روایتگر زندگی دو خواهر پیر به نام‌های «آبجی» (گلاب آدینه) و «مادر» (معصومه قاسمی‌پور) است که در خانه‌های قدیمی و در آستانه زندگی تخریب می‌شوند. آبجی که از بیماری آلزایمر رنج می‌برد، دنیایی جدا از واقعیت دارد و مادر با پرستاری او، در میان خاطرات گذشته و تلخ امروز دست و پنجه نرم می‌کند. داستان فیلم با ورود پسری جوان به نام «علی» (امیررضا دلاوری) که برای خرید خانه آن‌ها مراجعه کرده، پیچیده می‌شود و این ورود، باعث می‌شود که گذشته و حال این دو خواهر بیش از پیش در هم تنیده شود.

فیلم سینمایی آبجی به کارگردانی مرجان اشرفی‌زاده، اثری دلنشین و در عین حال تلخ از سینمای مستقل ایران است که با حاشیه جامعه بر زندگی دو زن در، پرتره‌های انسانی و احساس تنهایی، عشق و امید به تصویر می‌کشد. این فیلم که محصول سال 1394 است، از سال 1397 به نمایش درآمد عمومی و مورد توجهان و مخاطبان قرار می گیرد.

یکی از نقاط قوت اصلی فیلم «آبجی»، فیلمنامه دقیق و از جزئیات آن است. مرجان اشرفی‌زاده با ظرافت به زندگی این دو خواهر می‌پردازد و بدون اینکه داستان را به سمت کلیشه‌های رایج سوق دهد، به عمق شخصیت‌های آن‌ها می‌کند. دیالوگ‌ها طبیعی و باورپذیرند و به خوبی حس و حال شخصیت‌ها را منتقل می‌کنند.

بازی خیره کننده گلاب آدینه در نقش آبجی، نقطه اوج فیلم است. آدینه با مهارت تمام، زنی را به تصویر می‌کشد که در دنیای آلزایمر خود غرق می‌شود اما گاهی با یک نگاه، یک لبخند یا یک حرکت دست، خاطرات گذشته را زنده می‌کند. بازی معصومه قاسمی‌پور در نقش مادر نیز بسیار مؤثر است. او با آرامش و صبر، زنی را نشان می‌دهد که تمام زندگی خود را برای نگهداری از خواهرش کرده و در این راه، از آرزوهای خود دست کشیده است. شیمی در این دو بازیگر بسیار قوی است و به خوبی حس خواهرانه و بین آن‌ها را منتقل می‌کند.

کارگردانی مرجان اشرفی‌زاده نیز قابل تحسین است. او با انتخاب درست لوکیشن، قاب‌بندی‌های زیبا و نورپردازی مناسب، فضای دلنشین و نوستالژیک ایجاد شده است. خانه قدیمی که محل زندگی آبجی و مادر است، خود به یک شخصیت در فیلم تبدیل می‌شود و شاهد تمام اتفاقات و خاطرات آن‌هاست. کارگردان با استفاده از فلش‌بک‌های کوتاه و موزون، به خوبی گذشته و حال را به هم پیوند می‌دهد و تصویری کامل‌تر از زندگی این دو خواهر ارائه می‌دهد.

موضوعات اصلی فیلم

فیلم «آبجی» بیشتر به موضوع اصلی می‌پردازد که در ادامه به آن‌ها اشاره می‌کنیم:

1. تنهایی و پیری: فیلم به شکلی است که به موضوع تنهایی و پیری در جامعه می‌پردازد و نشان می‌دهد که چگونه افراد در سنین بالا، با فراموشی، بیماری و از دست دادن عزیزان خود می‌شوند.

2. خاطرات و گذشته: خاطرات، یکی از مهمترین عناصر فیلم است. آبجی در گذشته زندگی می‌کند و مادر با مرور خاطرات گذشته، با واقعیت امروز در کنار می‌آید. این تقابل بین گذشته و حال، یکی از جذاب‌ترین بخش‌های فیلم است.

3. عشق خواهرانه: رابطه رابطه و پر از عشق بین آبجی و مادر، قلب تپنده فیلم است. این عشق، فراتر از رابطه یک خواهرانه ساده، نمادی از فداکاری، صبر و از خودگذشتگی است.

4. امید و زندگی در حاشیه: با وجود تمام تلخی‌ها، فیلم «آبجی» خالی از امید نیست. شخصیت‌های فیلم با تمام مشکلات، هنوز به زندگی و امیدهای کوچک دل بسته‌اند. این فیلم به نوعی نگاهی انسانی به زندگی است که در حاشیه جامعه زندگی می‌شود و کمتر دیده می‌شود.

زن

«آبجی» یک فیلم شاعرانه و احساسی است که با بازی‌های درخشان و کارگردانی دقیق، اثری ماندگار در سینمای مستقل ایران به جای گذاشته شده است. این فیلم، پرتره‌های تلخ و دلنشین از زندگی، تنهایی، عشق و امید است که آن را به همه علاقه‌مندان به سینمای محیطی و انسانی پیشنهاد می‌کند. «آبجی» به مخاطبی می‌کند که در میان شلوغی‌های زندگی، گاهی باید به یاد کسانی باشد که در سکوت، با مشکلاتشان دست و پنجه نرم می‌کنند و داستان‌هایشان شنیده می‌شود.