داستان فیلم سینمایی آخرین تولد در سال ۲۰۲۱ و در آستانه سقوط کابل به دست طالبان رخ می‌دهد. «ثریا» (با بازی الناز شاکردوست)، خبرنگار سابق و «فرهاد» (با بازی پدرام شریفی)، مترجم فارسی‌زبان، دو عاشق و معشوقی هستند که در آخرین روزهای آرامش نسبی در افغانستان، برای جشن تولد ثریا برنامه‌ریزی می‌کنند. اما با ورود طالبان به شهر، زندگی آن‌ها زیر و رو می‌شود. این سقوط ناگهانی و غیرمنتظره، آزادی و امید آن‌ها را تهدید کرده و آن‌ها را در موقعیتی قرار می‌دهد که مجبور به تصمیم‌گیری‌های سخت و دردناک می‌شوند.

فیلم سینمایی آخرین تولد (به کارگردانی نوید محمودی و تهیه‌کنندگی جمشید محمودی) نه تنها یک فیلم سینمایی، بلکه یک برش عمیق از زندگی واقعی در دل بحرانی تاریخی است. این فیلم با رویکردی انسانی و عاطفی، به جای تمرکز بر کلیشه‌های سیاسی، به زندگی روزمره و روابط انسانی در شرایط جنگ می‌پردازد. «آخرین تولد» به عنوان نماینده سینمای ایران در جشنواره‌های مختلفی حضور داشته و با درخشش در سطح بین‌المللی، نگاه‌ها را به سوی خود جلب کرده است.

کارگردانی و فضاسازی؛ آرامش پیش از طوفان

نوید محمودی با هوشمندی، فضایی پُرتنش و در عین حال عاشقانه را خلق کرده است. او در ابتدا با به تصویر کشیدن لحظات ساده و صمیمی بین ثریا و فرهاد، بیننده را به دنیای آن‌ها نزدیک می‌کند. از جشن تولد کوچک و دوستانه گرفته تا لحظات پرالتهاب فرار و پنهان شدن، کارگردان با دقت به جزئیات پرداخته است. این تضاد بین زندگی آرام و عاشقانه آن‌ها و خشونت و ناامنی بیرون از خانه، قلب فیلم را تشکیل می‌دهد. محمودی با استفاده از فضاسازی بسته و گاه claustrophobic، حس محاصره شدن و اضطراب را به خوبی به مخاطب منتقل می‌کند.

بازیگری؛ درخشش الناز شاکردوست و پدرام شریفی

یکی از نقاط قوت اصلی «آخرین تولد»، بازی‌های قدرتمند و باورپذیر بازیگران اصلی است. الناز شاکردوست در نقش ثریا، نمادی از زن افغانستانی مدرن و تحصیل‌کرده است که در برابر تهدیدات مقاومت می‌کند. او با ظرافت، ترس، امید و عشق را در چشمانش به تصویر می‌کشد. بازی پدرام شریفی در نقش فرهاد نیز مکمل اوست. شریفی با نمایش اضطراب و از خودگذشتگی یک عاشق در شرایط دشوار، کاراکتر فرهاد را به شخصیتی قابل همذات‌پنداری تبدیل کرده است. شیمی میان این دو بازیگر، باورپذیری رابطه آن‌ها را دوچندان می‌کند و مخاطب را با خود همراه می‌سازد.

پیام فیلم؛ عشق، پناهگاه و مقاومت

«آخرین تولد» فراتر از یک داستان عاشقانه است. این فیلم به موضوعاتی چون حقوق زنان، آزادی بیان و مقاومت در برابر ظلم می‌پردازد. شخصیت ثریا که یک خبرنگار است، نمادی از تلاش برای حقیقت و آزادی است. فیلم به این نکته اشاره دارد که حتی در تاریک‌ترین شرایط، عشق می‌تواند پناهگاهی باشد و امید به زندگی را زنده نگه دارد. «آخرین تولد» یک هشدار نیز هست؛ هشداری در مورد اینکه چگونه یک لحظه تصمیم‌گیری‌های سیاسی می‌تواند زندگی هزاران انسان بی‌گناه را زیر و رو کند.

نتیجه‌گیری

«آخرین تولد» یک تجربه سینمایی عمیق و تأثیرگذار است. این فیلم با بهره‌گیری از داستانی ساده اما پُرمعنا، به مخاطب این فرصت را می‌دهد که از زاویه‌ای متفاوت به بحران افغانستان بنگرد. «آخرین تولد» نه یک مستند سیاسی، بلکه روایتی انسانی از عشق، مقاومت و امید در دل تاریکی است که به دلیل کارگردانی دقیق، بازی‌های درخشان و پیام‌های عمیق خود، اثری ماندگار در سینمای ایران محسوب می‌شود.