فیلم سینمایی تک تیرانداز آمریکایی روایتگر زندگی کریس کایل، عضو نیروهای ویژه نیروی دریایی (SEAL) است. داستان از دوران کودکی او و یادگیری مهارت تیراندازی شروع شده و به اعزام‌های مکرر او به عراق می‌رسد. کایل با رکورد ۱۶۰ مورد تایید شده هدف قرار دادن نیروهای دشمن، به یک افسانه تبدیل می‌شود، اما این موفقیت نظامی بهایی سنگین برای زندگی شخصی و سلامت روان او دارد.

فیلم سینمایی تک‌ تیرانداز آمریکایی به کارگردانی کلینت ایستوود و بازی درخشان بردلی کوپر، محصول سال ۲۰۱۴ است. این فیلم بر اساس کتاب زندگی‌نامه کریس کایل، مرگبارترین تک‌تیرانداز تاریخ ارتش آمریکا، ساخته شده و توانست نگاه‌های زیادی را در سطح جهان به خود جلب کند.

این اثر فراتر از یک فیلم اکشن جنگی است و بر سه محور اصلی تمرکز دارد:

• تضاد میان خانه و جبهه: کایل در هر بازگشت به خانه، بیشتر از خانواده‌اش فاصله می‌گیرد. او فیزیکی در کنار همسرش حضور دارد، اما ذهنش هنوز در کوچه‌های رمادی و فلوجه سیر می‌کند.

• هزینه‌های روانی جنگ: فیلم به خوبی اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) را به تصویر می‌کشد؛ صدایی ساده در آشپزخانه می‌تواند برای او تداعی‌گر صدای انفجار در میدان جنگ باشد.

• مفهوم وظیفه: فیلم نشان می‌دهد که چگونه اعتقاد راسخ به محافظت از همرزمان، می‌تواند یک انسان را به مرز وسواس و نابودی بکشاند.

۳. ویژگی‌های فنی و هنری

• کارگردانی: کلینت ایستوود با سبکی کلاسیک و بدون زرق‌وبرق اضافی، خشونت عریان جنگ را نشان می‌دهد. او به جای قهرمان‌سازی صرف، سعی کرده است تنهاییِ یک سرباز را به تصویر بکشد.

• بازیگری: بردلی کوپر برای این نقش تغییر فیزیکی زیادی کرد و توانست استیصال و خشم فروخورده کایل را با نگاه‌های نافذش به خوبی منتقل کند.

• صداگذاری: یکی از نقاط قوت فیلم، طراحی صدای آن است که اتمسفر سنگین و پرتعلیق لحظات شلیک را دوچندان می‌کند (این فیلم برنده اسکار بهترین تدوین صدا شد).

۴. جنجال‌ها و انتقادات

«تک‌تیرانداز آمریکایی» پس از اکران با واکنش‌های متفاوتی روبرو شد:

1. طرفداران: فیلم را ادای احترامی به فداکاری سربازان و میهن‌پرستی می‌دانستند.

2. منتقدان: برخی معتقد بودند فیلم نگاهی یک‌جانبه به جنگ عراق دارد و دشمن را «غیرانسانی» جلوه می‌دهد و از پیچیدگی‌های سیاسی جنگ چشم‌پوشی کرده است.
   نکته کلیدی: فیلم در نهایت با پایانی تلخ و واقعی (مرگ کایل در خاک آمریکا به دست یک سرباز سابق دیگر) به پایان می‌رسد تا یادآوری کند که جنگ هیچ‌گاه واقعاً تمام نمی‌شود، حتی وقتی سرباز به خانه بازمی‌گردد.