داستان فیلم جاماندگان در سال ۱۹۷۰ و در یک مدرسه شبانه‌روزی پسرانه به نام بارتون می‌گذرد. پل هانام (با بازی پل جیاماتی)، معلم تاریخ بداخلاق و ازخودراضی، مسئول “جاماندگان” است؛ دانش‌آموزانی که به دلیل مشکلات خانوادگی یا تنبیه، مجبورند تعطیلات کریسمس را در مدرسه بگذرانند. در میان این دانش‌آموزان، یک نوجوان سرکش و باهوش به نام آنگوس تالی (با بازی دامینیک سسا) وجود دارد که تنها فردی است که در طول تعطیلات باقی می‌ماند. به این ترکیب، مری لمب (با بازی دواین جوی رندولف)، سرآشپز اندوهگین مدرسه که پسرش را به تازگی در جنگ ویتنام از دست داده، اضافه می‌شود. این سه نفر، هر کدام به دلیل رنج‌ها و مشکلات خود، در کنار هم قرار می‌گیرند و به تدریج، رابطه‌ای منحصر به فرد و خانوادگی میانشان شکل می‌گیرد.

فیلم جاماندگان (The Holdovers) که در سال ۲۰۲۳ به کارگردانی الکساندر پین و با بازی درخشان پل جیاماتی، دامینیک سسا و دِواین جوی رندولف ساخته شد، بیش از یک کمدی درام ساده است. این فیلم، ادای احترامی است به سینمای دهه هفتاد میلادی، داستانی است عمیق درباره تنهایی، پذیرش، و یافتن خانواده در غیرمنتظره‌ترین مکان‌ها. “جاماندگان” با شخصیت‌های پیچیده و دیالوگ‌های پرمعنا، مخاطب را به سفری در دل روابط انسانی می‌برد که تلخ و شیرین، در عین حال، بسیار واقعی است.

شخصیت‌پردازی‌های درخشان

یکی از نقاط قوت اصلی فیلم، شخصیت‌پردازی بی‌نظیر آن است. پل هانام، با بازی پل جیاماتی که برای او نامزد اسکار شد، شخصیتی است که در ابتدا منزجرکننده به نظر می‌رسد. او متکبر، بدبین و همیشه در حال تحقیر دانش‌آموزان است. اما به تدریج، لایه‌های شخصیتی او فاش می‌شود و مخاطب متوجه می‌شود که این خشم و تنهایی، ریشه در گذشته و شکست‌های شخصی او دارد.

آنگوس تالی، با بازی دامینیک سسا، که اولین تجربه بازیگری خود را در این فیلم داشت، نمادی از جوانی سرگشته و تنها است. او پشت شیطنت‌ها و کنایه‌های خود، درد و نیاز به محبت را پنهان می‌کند. رابطه‌اش با هانام، از یک دشمنی محض به یک درک متقابل و در نهایت، یک پیوند پدرانه-فرزندی تبدیل می‌شود.

مری لمب، با بازی دواین جوی رندولف که برای او جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن را دریافت کرد، قلب تپنده فیلم است. او با آرامش و غم پنهانش، نقطه اتصال دو شخصیت اصلی دیگر است. مری، نمادی از پذیرش غم و از دست دادن است و به هانام و آنگوس نشان می‌دهد که چگونه می‌توان با اندوه کنار آمد و به زندگی ادامه داد.

سینمای دهه هفتاد و سبک بصری

الکساندر پین در “جاماندگان” به طور هوشمندانه‌ای به سبک و حال و هوای سینمای دهه هفتاد ادای دین می‌کند. از کیفیت بصری فیلم که کمی دانه‌دار و قدیمی به نظر می‌رسد تا طراحی صحنه و لباس‌ها، همه چیز حس نوستالژی را برمی‌انگیزد. این سبک بصری، به خوبی با تم‌های فیلم مانند تنهایی، انزوا و روابط انسانی در آن دوران همخوانی دارد. موسیقی متن فیلم نیز که عمدتاً از قطعات کلاسیک و موسیقی‌های آن دوره تشکیل شده، به غنای این فضا می‌افزاید.

چرا “جاماندگان” یک فیلم مهم است؟

“جاماندگان” فیلمی است که مخاطب را به فکر وامی‌دارد. این فیلم به ما یادآوری می‌کند که انسان‌ها پیچیده‌تر از ظاهرشان هستند. نشان می‌دهد که چگونه زخم‌های عاطفی می‌توانند ما را به یکدیگر نزدیک‌تر کنند و چگونه یک لحظه مهربانی ساده می‌تواند زندگی فردی را تغییر دهد. “جاماندگان” یک داستان امیدبخش است؛ داستانی درباره پذیرش خود و دیگران، و اینکه گاهی اوقات، خانواده حقیقی ما، افرادی هستند که با خون به ما متصل نیستند، بلکه کسانی هستند که در سخت‌ترین لحظات در کنار ما می‌مانند. این فیلم با روایتی شیرین، بازی‌های بی‌نظیر و حال و هوای نوستالژیک خود، به یکی از بهترین فیلم‌های سال ۲۰۲۳ تبدیل شد و در قلب بسیاری از تماشاگران جای گرفت.